Wierszyk dla dzieci
Aleksandra Wojtyła "Głodna wiewiórka"
Ruda wiewióreczka mała, głodny brzuszek wczoraj miała, bo niestety zapomniała, gdzie zapasy swe schowała. Pamiętała, że żołędzie w dziupli były w starym dębie... Wiewióreczka biega wszędzie: Gdzie podziały się żołędzie? Może pójdę... do jeżyka. Może jeża o to spytam? Ale jeżyk mimo chęci, nie miał zbyt dobrej pamięci. Mijała kolejne dąbrowy aż dotarła do mądrej sowy. Pomóż mi sówko, bo jestem w biedzie, myślę już tylko o smacznym obiedzie. Sowa na to: Nie pamiętam. Wiem, że wtedy były Święta. Stół był suto zastawiony, wielu gości zaproszonych. Ach! Już sobie przypominam... Więc spuściła tylko głowę, pożegnała mądrą sową. I z powrotem przez dąbrowy poszła tempem spacerowym. Sowa z natury swojej dobra, myśli: wiewiórka nie może być głodna. I przejęta tym szalenie, napisała ogłoszenie, że zaprasza panów i panie na wieczorne zebranie na leśnej polanie. Zwierzęta liczną gromadą przybyły i bezspornie tak stwierdziły: że czym tylko wszyscy mogą wiewiórkę w potrzebie wspomogą. I tak jak postanowiły do wiewiórki wyruszyły, bo prawdziwi przyjaciele na kłopoty zaradzą wiele.